Nga Redi Minga:
Nga dita në ditë, pamjet bëhen gjithnjë e më të rënda: rrugë të çara, ura të dëmtuara, segmente të reja që dorëzohen me defekte, miliona euro të zhdukura në projekte që zgjasin më pak se stinët. Dhe megjithatë, reagimi qytetar mbetet i vakët.
A jemi shndërruar në një popull që vetëm komenton në kafene e rrjete sociale, por nuk ngrihet kur toka i shembet nën këmbë?
Çdo vit, buxheti i shtetit pompon shuma marramendëse në infrastrukturë. Tendera me vlera rekord, kontrata emergjente, shtesa fondesh “të paparashikuara”. Por rezultati?
Rrugë që çahen pas shirave të parë.
Asfalt që çahet si karton.
Shembje që rrezikojnë jetën e qytetarëve.
Këto nuk janë “fatkeqësi natyrore”. Janë pasoja të një sistemi ku llogaridhënia është zero dhe përgjegjësia tretet në zyrat e pushtetit.
Ju ngrihen taksat – ju nuk reagoni.
Ju dogjën nga zjarret – askush nuk reagoi.
U përmbytët nga uji – askush nuk reagoi.
Çdo fatkeqësi kalon si lajm i një dite. Çdo padrejtësi harrohet pas pak orësh. Dhe ndërkohë, cikli vazhdon.
Një popull që nuk proteston kur i rrezikohet jeta, pasuria dhe dinjiteti, i jep mesazh të qartë pushtetit:
“Vazhdoni, ne do ta përtypim.”
Heshtja është aleati më i madh i korrupsionit.
Frika është gardiani i abuzimit.
Indiferenca është firma e padukshme që vulos çdo padrejtësi.
Ndërsa qytetarët përballen me rrugë të shembura, taksa në rritje, zjarre e përmbytje, kryeministri udhëton nga ajri.
Sepse në rrugë nuk ka fytyrë të kalojë.
Ky kontrast është fotografia më e qartë e ndarjes mes pushtetit dhe popullit: njëri fluturon mbi problemet, tjetri i përjeton nën këmbë.
Shqiptarët historikisht kanë qenë popull që ka rezistuar pushtues, diktatura dhe padrejtësi. Por sot, përballë një sistemi që shpërdoron djersën e tyre, reagimi duket i mpirë.
A është lodhje?
A është zhgënjim?
Apo është bindja se “asgjë nuk ndryshon”?
Nëse rrugët shemben dhe askush nuk kërkon përgjegjësi, atëherë problemi nuk është vetëm tek pushteti. Është edhe tek shoqëria që pranon të trajtohet si statistikë.
Protesta nuk është krim.
Kërkesa për llogari nuk është destabilizim.
Transparenca nuk është luks – është detyrim.
Një popull që nuk reagon kur i rrezikohet siguria, rrezikon të humbasë edhe zërin. Dhe kur humbet zëri, humbet fuqinë.
Rrugët mund të rindërtohen.
Paratë mund të rikuperohen.
Por dinjiteti i humbur rikthehet vetëm kur qytetari vendos të mos jetë më spektator.